Citroën HY Team Holland

Een team waar HY niet zonder kan

index.php?option=com_content&view=article&id=45

Binnenkort:

Geen evenementen

facebook

Route Magazijn

Pastoor Boelensstraat 5A 5384 GR Heesch

HY en ik, april 2011

Wie ben je en hoe is je liefde voor Citroën (en de HY in het bijzonder) ontstaan?

Het is altijd netjes als je jezelf eerst voorstelt dus….mijn naam is Karin Smeets en ik woon in het zuiden van het land, om precies te zijn in Meerssen aan de rand van het Geuldal.

Hoe kom je nu aan een oude bus en met name een HY? Dat was eigenlijk niet zo verwonderlijk aangezien wij, mijn man Jacques en ik, al jaren alleen maar klassiek vervoer hebben. Naast onze Volvo Amazon combi uit 1963 (ons dagelijks vervoer) hebben we ook nog een Vespa motorscooter uit 1959 en omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, kwam er op een bepaald moment een Mostard Yvonne caravan uit 1962 bij waar Jacques ook een grote hobby aan heeft. (www.mostardyvonne.nl)

Eigenlijk heb je dan genoeg te doen maar op een Pinksterdag in 2006 wisten we toch even niet waar naar toe.

 

Hoe en waar hebben jij en HY elkaar ontmoet?

Ik had in een krantje gelezen dat er in Bemelen op camping Mooi Bemelen een 2cv treffen was en meestal belooft dat wel wat. We kwamen toch een beetje bedrogen uit want het grootste deel van de kampeerders was gestart voor een toertocht en toen gebeurde HET. Het grote veld was vrijwel leeg maar toch werd ik onweerstaanbaar aangetrokken door die grappige busjes die her en der verspreid stonden. Nu is Jacques snel te porren om dan even een onderzoek te gaan doen en ik hoefde dan ook niet aan te dringen. Overal hebben we gekeken en gekletst en zodoende onszelf blootgesteld aan een ziekelijk virus, te lang zoals later zou blijken. Tot overmaat van ramp kwam er ook nog iemand zijn bus showen die nog steeds in dienst was van het Rode Kruis en dus helemaal ingericht en uitschuifbaar en, en, en...

“Zoiets zou je moeten tegenkomen”, zeiden we op het einde van die dag en zo begon een zoektocht die een half jaar zou duren en waarbij we heel wat busjes hebben gezien, gevoeld en zelfs geroken.

 

Was het liefde op het eerste gezicht?

In het najaar waren we op de A-Z markt in Kerkrade en ook daar waren een tiental HY’s te zien omdat zij het thema vormden van dat jaar. Ook nu weer overal kijken, vragen en kletsen. 's Middags tipte ons een HY’er uit de buurt over een BB bus die het jaar ervoor te koop stond. Hij wist alleen een naam en niet eens met zekerheid. Woonplaats dacht hij te weten maar ook niet zeker. Thuis gelijk op internet het telefoonboek erbij en aangezien het een niet alledaagse naam betrof hadden we al bij het eerste telefoontje de juiste man aan de lijn. Voor een afspraak moesten we nog 3 lange weken geduld hebben maar er stond ons nog steeds die Rode Kruis bus voor ogen en dit zou er ook zo één zijn.
Toen we drie weken later de bus uit de loods zagen komen was het al te laat.
Ik was helemaal verkocht en gelukkig hij en HY ook!

 

Viel je op de buiten- of de binnenkant?

Dat modél en dan óók nog de originele oorlogsbeschildering uit zijn vorige werkzame leven! Maar aan zijn vorige baantje zou HY nog stijve knieën overgehouden hebben als wij hem niet sindsdien na een grondige poetsbeurt meteen de nodige kilometers hadden laten maken, en duidelijk met plezier!

 

Wat weet je over hem?

We wisten dus al dat het een voormalige BB’er was en wel een Veldhospitaalwagen om precies te zijn. Doordat er nauwelijks iets mee gebeurd is daarna, konden wij zijn geschiedenis gemakkelijk volgen.

Heel kort: Als Amsterdamse bus in 1974 nieuw geleverd aan de Bescherming Bevolking via Citroën dealer "van Roosmalen" in Gulpen (waarvan nog een stille getuige aanwezig is in de vorm van de dealersticker). De BB was destijds gevestigd in Margraten en daar werd onze bus samen met een zevental soortgenoten omgetoverd tot Veldhospitaal met het zo kenmerkende dubbele uitschuifdak.

Onze bus heeft in die tijd één keer een inzet gehad bij calamiteiten en dat was in 1975 bij de ontploffing van de NAK 2, een Naftakraker op het terrein van DSM in Geleen. Daarna werden er tijdens oefeningen alleen maar broodjes mee rondgebracht en om te voorkomen dat de banden vierkant zouden worden werd er elke twee weken een stukje van de Mergelandroute mee gereden.

Na opheffing van de BB in 1985 werd HY ingezet als hulpverleningsvoertuig bij GHOR (Geneeskundige Hulpverlenings Organisatie Rampenbestrijding), daarna kwam HY terecht bij de Regionale Brandweer met als standplaats Margraten en uiteindelijk zou zijn laatste overheidsbaantje tot 1995 bij de GGD zijn. (Gemeenschappelijke Geneeskundige Dienst).
Toen begon eigenlijk zijn civiele leventje doordat HY werd aangekocht door een fotograaf die er iets mee wilde maar niet wist wát. Daarom verkocht deze hem na een aantal jaren door aan een andere fotograaf die er óók iets mee wilde en al na één rit naar de Belgische kust ook zeker wist dat hij niet wist wat hij er mee wilde. Dus na een viertal jaren in een stille loods ging op een dag de deur open en stonden wij oog in oog. Toen al wisten we alle twee dat vanaf die dag het leven nooit meer hetzelfde zou zijn.

 

Heb je veel aan hem moeten veranderen (of wat zou je willen veranderen)?

Wij hebben al heel wat kilometers afgelegd in de afgelopen 5 jaar, zonder noemenswaardige problemen. We hebben ook veel gezien doordat HY ons overal bracht waar je met een caravan nooit zou kunnen komen. Tijdens die vele weekenden, gewone tripjes tussendoor en de vakanties hebben we gemerkt wat we zouden willen veranderen en hoe dan wel. Dat hebben we ook steeds in stukjes en beetjes gedaan totdat HY nu niet alleen van buiten maar ook van binnen veel plezier en genot brengt en “comfort” heeft. We hebben ondertussen alles wat we wensen zoals een (binnen 1 minuut) opklapbare slaapkamer, een nieuwe keuken met watervoorraad en afvalwatertank, een koelkast en verwarming. Daarnaast voor het comfort de originele stoel draaibaar gemaakt en achterin nog een luxe stoeltje met tafel. Ook de binnenverlichting aan onze wensen aangepast en om de wagen helemaal voor de toekomst rijdbaar te houden hebben we ons nog verwend met een stuurbekrachtiging. Rembekrachtiging is het volgende op het lijstje. De buitenkant is met oude foto’s als voorbeeld weer in oude glorie hersteld, al moet er hier en daar nog wel wat aan de lak gebeuren.

 

Wat doen jullie in je vrije tijd?

Nou, die vrije tijd is er niet want er is altijd wel iets in en om het huis te doen, dingen die toch altijd voor gaan. Natuurlijk proberen we zo veel en zo vaak mogelijk iets te regelen zodat we de bus kunnen starten en de weg op kunnen, maakt niet echt veel uit waar naar toe. Weekendje hier en weekendje daar, meestal op kleine boerencampings of eventueel gewoon helemaal alleen. Als het maar niet op een grote camping is met alle voorzieningen want dan hadden we ons alle moeite kunnen sparen en direct een hotel kunnen nemen. Nee, zodra we in ons busje zitten is de wereld een stuk eenvoudiger. Weer of geen weer, dat boeit ons dan ook niet.

 

Is jullie relatie blijvend?

Zeg nooit "nooit", maar de bedoeling is om er oud mee te worden. (en dat begint trouwens al aardig op te schieten).

 

Hoe ziet je ideale HY eruit?

Onze ideale HY ziet er bijna precies zo uit als onze HY! We proberen de bus van buiten zo origineel mogelijk te houden en zien dat ook als de ideale bus, anders hadden we misschien een HYmmer moeten kopen of zoiets. Als je er voor valt dan val je ook genadeloos en dan moet je niet te veel gaan frunniken en willen veranderen. Natuurlijk hebben wij het vrij makkelijk om met weinig middelen de HY voor ons aan te passen. Als ik gezinnen met kleine kinderen zie die in die kleine ruimte toch hun draai weten te vinden dan heb ik echt respect voor de manier waarop dat gaat.

 

 

Wie zou je hierna het hemd van het lHYf willen vragen?

Gert Dijkman uit Asten

 

Groeten, Karin en Jacques